Soms lijkt het eenvoudig.
Partijen spreken met elkaar en leggen hun afspraken vast in een
vaststellingsovereenkomst ter beëindiging van de arbeidsovereenkomst. Er wordt
ondertekend en daarmee lijkt de zaak afgedaan.
Maar zo eenvoudig is het niet.
Niet wanneer sprake is van ziekte.
In die situatie verschuift het zwaartepunt. Niet de tekst van de overeenkomst is
doorslaggevend, maar het inzicht dat op het moment van ondertekening aanwezig
was. De vraag is niet wat is opgeschreven, maar wat daadwerkelijk is begrepen.
De rechtspraak laat daar weinig twijfel over bestaan.
Zo oordeelde de kantonrechter Noord-Holland op 28 april 2026
(ECLI:NL:RBNHO:2026:4547) over een werknemer die tekende terwijl hij – achteraf
bezien – reeds ernstig ziek was. De gevolgen van de beëindiging voor uitkering en
pensioen waren niet overzien. De overeenkomst hield geen stand: zij berustte op een
onjuiste veronderstelling.
Het Gerechtshof ’s‑Hertogenbosch kwam eerder tot een vergelijkbaar oordeel (12
april 2022, ECLI:NL:GHSHE:2022:1186). Wie een vaststellingsovereenkomst
ondertekent zonder daadwerkelijk inzicht in de consequenties, stemt in wezen niet in.
Ontbreekt voldoende voorlichting, dan ontbreekt het fundament onder de
overeenkomst.
Dat is geen uitzondering meer.
De handtekening vormt niet langer het eindpunt, maar juist het begin van de
beoordeling. Doorslaggevend is wat eraan voorafging. Is helder uitgelegd wat de
beëindiging inhoudt? Is inzichtelijk gemaakt wat wordt prijsgegeven? En was er
daadwerkelijk ruimte om dat te doorgronden?
Juist bij ziekte zijn dat geen vrijblijvende vragen.
In die situatie ontbreekt vaak het overzicht. Juist dan krijgt instemming pas betekenis
wanneer zij berust op inzicht. Ontbreekt dat inzicht, dan valt de overeenkomst in feite
weg.
De praktijk doet er goed aan dat te onderkennen.
Een vaststellingsovereenkomst tijdens ziekte is geen afronding, maar een juridisch
risicomoment.